طلائیه

راهنمای دانلود

با کلیک بر روی نام هر آوا، با کمی صبر صفحه جدیدی باز می شود، آنگاه روی تنها دگمه صفحه تحت عنوان "Endirmə linki ver" کلیک می کنید، با این کار سایت میزبان لینک آبی رنگی را در اختیار شما قرار می دهد که با کلیک بر روی آن می توانید این آواها را که به صورت mp3 هستند را دانلود کنید.

                                         آوای "سنگر عشق" با صدای محمد اصفهانی

مى خواستم براى دلاور مرد آذربايجانى شهيد مهدى باكرى فرمانده لشكر 31 عاشورا يك پست ويژه تدارك ببينم، لابد بايد مى نشستم يك گزارش معمولى به عادت مالوف مى نوشتم و يك سرى حرف هاى تكرارى ....

زندگى نامه مهدى باكرى را كه دوره كردم پروا كردم و آن عادت مالوف را شكستم. مرا ببخشيد كه نشستم و نامه اى نوشتم به فرمانده جوان و با زبانى بى پروا با او سخن گفتم. نامه نوشتن سنت حسنه اى است كه دارد كم كم فراموش مى شود. نامه را آدميزاد زنده به آدميزاد زنده مى نويسد. هر چه گشتم زنده تر از مهدى باكرى، احمد كاظمى، محمود كاوه، مهدى زين الدين، حسن آبشناسان و مانند آنها نيافتم. چيزى كه عجيب است اين است كه اين نامه را آدميزاد مرده به زنده ترين مرد همه 25 اسفند هاى بعد از اين مى نويسد.

اعصابم از دستت خرد شده است. نمى فهمم كارهايت را، حرف هايت را و زندگى ات را. يك جايى مشكلى هست. تو با منطقى كه من آموخته ام منطبق نيستى. يك معادله اى كه تعداد مجهول هايش 100 برابر معلوم هايش است. آخر نه كراواتى، نه ريش چپه تراشى، نه عينك ريبنى، نه ادايى، نه ادعايى آن وقت كه دانشجوى مهندسى دانشگاه آذرآبادگان؟ عزيز من دانشجوى مهندسى كه حساب و كتاب و هندسه و رياضى خوانده، بايد بيشتر متوجه باشد كه بايد بنشيند درسش را بخواند و از امكانات دولت شاهنشاهى براى دانشجويان استفاده كند. بايد به فكر آينده درخشانش در اين رشته تحصيلى باشد نه اين كه ساواك مجبور شود دم به ساعت برايش بپا بگذارد و شنبه به يكشنبه گزارش بنويسد و يكشنبه نظريه بدهد كه اين جوان لاغر يك لاقبا و داداش هايش را كه كله شان بوى قرمه سبزى مى دهد، يك لحظه بى خيال نشويد. برادر من! شما مهندسى يا چريك كه يك روز ردت را از جلسات مخفى تفسير مى گيرند، يك روز مشهد پيش آيت الله سيد على خامنه اى، يك روز مى ريزند توى خانه ات نوارهاى ضد امنيتى پيدا مى كنند، يك روز ساواك اروميه ماموريت ويژه پيدا مى كند تو را تحت نظر بگيرد. تازه درست كه تمام مى شود مى روى سربازى، برو سربازى ات را تمام كن مدركت را كه گرفته اى، مهندس هم كه آن روزها كم است و ارج و قربى دارد مهندسى. برو پى كارت. امضا بفروش و بشو مهندس مشاور اين شركت و آن شركت. يك مشاوره بده پولش را بگير. از سربازى در مى روى كه چه؟ چه كارهاى مى كرديد شما جوانان دهه 50 ! از بچه هاى دهه 70 ياد بگيريد كه غش مى كنند براى يك دريبل نيك بخت واحدى، آخر من نمى فهمم تو با چه منطقى توى آن وضعيت ناهنجار و بگير و ببند رفته اى لب مرز تا اسلحه گير بياورى براى جنگ مسلحانه و توى وضعيتى كه عالم و آدم دنبالت بودند تا بگيرندت، با چه جراتى شيشه شيشه كوكتل مولوتف مى ساخته اى تا دخل مشروب فروشى هاى تبريز را در بياورى؟

خوب انقلاب كه پيروز شد چه دليلى داشت به بقيه بگويى لازم نيست بگوييد برادرهايت شهيد و شكنجه ديده ساواك اند و خودت و خانواده ات تحت تعقيب بوده ايد؟ آخر برادر من تو و خانواده ات براى اين انقلاب زحمت كشيده ايد، حالا كه به هدف رسيده ايم بايد سهم خود را از اين پيروزى مى گرفتيد. شايد سهم خواهى هاى دهه 70 و 80 را پيش بينى نمى كردى. برو يك جايى پست بگير. بنشين پشت ميزت، امضا كن، دستور بده و حقوق بگير. آفرين! شهردار شدى؟ شهردار اروميه! خيلى خوب است. نقطه پرتاب خوبى است. همين جا را كه سفت بچسبى وزارت رو شاخت هست. وزير شدن كم چيزى نيست. شما هم ماشاءالله لياقتش را داشتيد. اصلا شهردارى نقطه پرتاب است. تو كه مهندس هم هستى، ديگه نور على نور است. مبارك است. شنيدم شهردار اروميه بنز شيكى دارد. برو بنشين پشتش به راننده ات بگو بچرخد توى شهر. چراغ قرمزها را برايت سبز كنند. جولان بده پشت بنزت؟ بنز كه نبايد خاك بخورد عمو جان. شنيده ام فقط يكبار استارت خورده است در دوران مديريت تو آن هم وقتى گل زدى اش و كردى ماشين عروس يك زوج كه از يتيم خانه آمده بودند. حقوق 11 هزار و 200 تومانى شهردارى ديگر اين همه جان كندن داشت؟

دارم نااميد مى شوم. شهردارى كه برود آشغال جمع كند و بيل دستش بگيرد و كت و شلوار تنش نكند كه نمى شود شهردار. اى بابا اين چه حرفى است آقاى شهردار كه: من افتخار مى كنم بيل دستم بگيرم. آخرش هم كه از شهردارى رفتى. جهاد سازندگى را انتخاب كردى؟ باشد ولى چه فايده كه صبح تا شب توى روستاها از اين ور به آن ور شوى؟

آخرش هم سپاه را انتخاب كردى؟ آخر آدمى مثل تو كه دلش نمى آيد بزند تو سر يك بچه چرا بايد برود بشود نظامى؟ كشور درگير جنگ بود؟ ببخشيد ها ولى به شما چه ارتباطى داشت؟ شما مهندس مكانيك از دانشگاه آذرآبادگان. برو مهندسى ات را بكن. برو امضاى طلايى بگير. برو زندگى ات را بكن، دنيا را بگرد. خمس و مالياتت را هم بده ديگر پولت حلال است. توى كوچه هاى اين شهر استخوان شتر نمى افتد زمين كه كسى بزند تو كله ات. تو برادر من اصلا كارهايت عجيب و غريب است. با برادرت و رفيقت دو تا خمپاره انداز دستتان مى گيريد و مى رويد آبادان؟ آخر اين جورى هم مگر مى جنگند؟ آبادان محاصره بود كه بود، تو كه بچه آذربايجانى اخوى، دنبال شر مى گشتى؟ تازه مگر با يك خمپاره انداز مى شود حصر آبادان را شكست؟

خوب است دارم خوشحال مى شوم. شنيده ام بعد از مدتى كوتاه تيپ مستقل زده اى. خوب است دارم اميدوار مى شوم. تيپ 31 عاشورا. مى دانم كه توى يكى دوتا عمليات از خودت رشادت نشان داده اى. حالا وقت آن است كه از اين موقعيت استفاده كنى. زمان رشد عمودى است. فرمانده بايد يك نعره كه مى زند يك لشكر آدم بلرزد. آقا مهدى جان كم كم بايد ياد بگيرى كه فرمانده نظامى ديگر نبايد دلش براى اين و آن بسوزد. ماشين را پر كند از خواروبار برود توى دهكده هاى اطراف بنشيند با پيرزن پيرمردهاى كور و كر اختلاط كند. تو بايد اسمت كه بيايد همه حساب كار دستشان بيايد. در جنگ هم منطق اين است: بكش تا كشته نشوى.

ديگر من سر در نمى آورم كه چرا به واحدهايت دستور مى دهى كانال را دور بزنند تا از روى جنازه هاى سربازان دشمن رد نشوند و بگويى: اينهايى كه اينجا افتاده اند هر كدام عزيز يك خانواده اند! هستند كه باشند! دشمن دشمن است! نظامى كه چون و چرا نمى كند. تو نظامى بشو نيستى اخوى.

مى گويم نظامى بشو نيستى نگو نه! نمى گذارى آن پاسدارى را كه كومله ها شكنجه كرده بودند و فرياد انتقام سر داده بود، به خط بفرستند چدا براى انتقام گرفتن به جنگ مى رفت. براى يك بسته خرمايى كه دور انداخته اند جوش مى آورى كه اينها را مردم از روزى بچه هايشان مى زنند مى فرستند جبهه شما آنها را اسراف مى كنيد؟ آخر فرمانده اى كه بشقاب و قاشق كثيف سربازش را نيمه شب بشورد و مرتب بگذارد توى سنگرش مى شود بهش گفت فرمانده؟! فرمانده اى كه بنشيند و نقاشى هاى بچه هاى مدرسه اى براى رزمندگان را با چسب و قيچى روى مقوا بچسباند و با سوز بگويد: اين نقاشى ها با ما حرف مى زنند، واقعا نمونه است! عجيب نيست براى معرفى يك سرباز خاطى به دادگاه نظامى زير برگه اش اضافه مى كنى: در ضمن من كه فرمانده اش هستم هم يك سيلى بهش زده ام، اگر خلاف قانون بوده است با من هم برخورد شود! واقعا فرمانده اى كه توى بحبوحه جنگ فرمان 22 ماده اى براى نيروهاى تحت امرش بنويسد در كجاى دنيا ديده اند؟ فرمانده بايد به فكر خودش باشد، چرا كه وجود ذى قيمت او جزو ثروت هاى ملى است. اگر خداى نكرده بدليلى ناخوش شد چند روزى تمدد اعصاب و كميسيون پزشكى و ويلاى شمال و سواحل قبرس مفيد است نه اين كه روپوش دكترهاى بيمارستان را تنت كنى و با سينه گلوله خورده و كمر تركش خورده از بيمارستان فرار كنى تا در مرحله دوم عمليات رمضان نيروهايت تنها نمانند و در حين رزم دائم كمرت خم شود از دردى كه در سلول هايت مى پيچد.

آقاى مهدى باكرى! من نمى فهمم، شما در زندگى دنبال چه بوديد؟ چرا اين همه رنج، اين همه محروم كردن خود از نعمت هاى دنيا؟ من يك سوال از شما دارم آيا شما كه اين همه براى اين مملكت زحمت كشيدى، شمايى كه با يك حركت ارتفاعات رقابيه را آزاد كردى، جزاير مجنون را تصرف كردى و تيپ 31 عاشورا را تا لشكر 31 ارتقا دادى و در رمضان و مسلم و خيبر و بدر آن همه شجاعت به خرج دادى به اندازه نجات دادن پيكر بى جان برادر ارزش نداشتى؟ چرا حاضر نشدى كه نيروهايت كه فقط امكان انتقال يك جنازه را به عقب داشتند جنازه حميد را به عقب بياورند؟ چرا حاضر نشدى اشكت را ببينند؟ بى وفايى نبود؟ من نمى دانم اگر آدمى مثل من در موقعيت تو بود باتز هم حاضربود كارى بكند كه تو كردى؟ توى كه فقط ديدى دشمن دارد به مجروحان ما تير خلاص مى زند، غيرتت اجازه ترك صحنه را نداد و هر چه به تو دستور فرماندهى دادند كه برگرد و هر چه دوست همرزمت احمد كاظمى التماست كرد، برنگشتى تا آن گلوله بدذات آمد و سرت را شكافت و رفتى تا آن سوى زندگى و حتى قايق حامل جنازه ات را زدند و سوختند.

آقاى مهدى باكرى! اگر يقين نداشتم آدمى با گوشت و پوست آدميزاد معمولى به نام مهدى باكرى روز 12 فروردين 1333 در مياندوآب به دنيا آمد و به شماره شناسنامه 16 برايش سجل گرفته اند و آن سجل روز 25 اسفند 1363 از نظر ثبت احوال باطل شده است، فكر مى كردم همه اين حرفها افسانه است و در روزگار ما آدميزادى مثل شما ديگر يافت شدنى نيست. خط آخر وصيتنامه تان را كه مى بينم، آرزو مى كنم براى من و امثال من شفاعت كنى تا دعايى كه خودتان كرديد و مستجاب شد براى ما هم مستجاب شود كه خدايا! مرا پاكيزه بپذير!

مهدی جان، جهان در انتظار توست

كمتر از بيست ساعت پس از حمله هوائى عراق به فرودگاه هاى كشورمان، 140 فروند جنگده ايران در حريم هوائى بغداد و ساير شهر هاى عراق ظاهر شده و طى عملياتى برق آسا چندين پايگاه نظامى و مراكز مهم عراق را بمباران كردند به طورى كه تعداد زيادى از هواپيما هاى عراقى روى باند منهدم شد. نيروى هوائى طى روزهاى بعد با حمله به پالابشگاه هاى موصل ، اربيل و كركوك آنها را به آتش كشيد و در جنگ هوائى تعداد زيادى از هواپيما هاى مهاجم دشمن را سرنگون كرد. در ادامه نيز نيروى درياى ارتش با حمايت نيروى هوائى ضربات پياپى و سنگينى را بر يگان دريايى ارتش دشمن وارد كردند، بطورى كه در هفتم آذر ماه 59 به حضور نيروى دريايى دشمن در خليج فارس پايان داده و باقى مانده شناور هاى عراقى به خور عبدالله عقب نشينى كردند. در شش ماه اول جنگ به دليل عدم آمادگى نيروى زمينى، غيور مردان نيروى هوائى ارتش بيشترين نقش را در ضربه زدن به عراق و متوقف كردن پيشروى نيروهاى دشمن برعهده داشت.

شهيد بزرگوار در سال 1315 در تهران در خانواده اى مذهبى چشم به جهان گشودند. در دوران طفوليت و نوجوانى با اسلام و احكام نورانى آن آشنا شده و با قرآن مجيد و نهج البلاغه انس و خويى پيدا كرد و در حد توان تكاليف شرعى خود را انجام مى دادند. پس از طى دوره متوسطه و كسب ديپلم در سال 1336 به دانشگاه افسرى وارد و در سال 1339 با درجه ستوان دومى فارغ التحصيل شده  و دوره مقدماتى را در سال 1340 به پايان رساندند.

اولين دوره رنجر را كه در ايران تشكيل شد طى نموده و در سال 1356 دوره هاى عالى ستاد فرماندهى را طى نموده و در اين ميان نيز دوره هاى چتر بازى و تكاورى را در داخل و خارج از كشور طى كرد.

پس از پيروزى انقلاب اسلامى با توجه به زمينه عالى اسلامى جنگ هاى چريكى را به برادران بسيجى و سپاهى ارتشيان همرزم خود آموزش داده كه در كردستان قبل از جنگ تحميلى  و در تمام مناطق عملياتى بعد از جنگ بسيارى از شاگردان با اخلاص ايشان با ايثارگرى هاى بسيار زياد خود افتخار آفريده و به دشمن كافر بعثى فهماندند  كه در اين مملكت جاى تاخت و تاز آنها نيست. وى از اولين روزهاى جنگ تحميلى به منطقه جنوب اعزام شد و موفقيت هاى بسيارى در جنگ هاى نامنظم كسب و اولين اسراى عراقى را به اسارت گرفت. چندى بعد در عملياتى از ناحيه كتف مجروح شد ولى براى مداوا در بهدارى توقف نكرد و از آن به بعد اهالى دشت عباس به وى لقب شهيد صحرا را دادند. ايشان بعلت همين فداكارى و زحمت ها به فرماندهى قرارگاه حمزه سيد الشهدا منصوب گرديد و با اتحاد صميمانه ارتش و سپاه به پيروزى هاى چشمگيرى نائل شد كه پيام تاريخى امام براى رزمندگان قرارگاه را در پى داشت. آخرين سمت آن شهيد بزرگوار فرماندهى لشكر 23 نيروى مخصوص بود كه قريب به 4 ماه طول كشيد.

آزاد سازى مناطق مرزى پيرانشهر و فتح منطقه حاج عمران

مقدمه

پس از موفقيت رزمندگان اسلام در عمليات والفجر 1 كه در تاريخ 20/1/62 در منطقه عملياتى فكه (جبهه هاى ميانى) اجرا و طى آن ضربات سنگينى به نيروهاى بعثى وارد شد، در شمال غرب و در مناطق سخت و صعب العبور كوهستانى در حد فاصل ارتفاعات قمطره و تمرچين پيرانشهر، منطقه عملياتى والفجر 2 انتخاب گرديد.

معرفى منطقه عملياتى

در اين منطقه عملياتى پادگان حاج عمران عراق كه از اهميت سوق الجيشى برخوردار بود قرار دارد و از شمال به ارتفاعات چنارستان و كلاشين، از جنوب به ارتفاعات بسيار مرتفع سكران و گردمند و كدو، از شرق به ارتفاعات كانى خدا، خدر شرفان و قمطره و شهر مرزى پيرانشهر و از غرب به تنگه دربند و شهرك چومان مصطفى محدود مى شود.

شرح عمليات

در ساعت 1 بامداد روز 29/4/1362 عمليات والفجر 2 با رمز « يا الله، يا الله، يا الله » آغاز شد. رزمندگان دلاور اسلام در نخستين ساعات عمليات با يورش و صعود به ارتفاعات حساس منطقه و عبور از آنها ضربات سنگينى بر نيروهاى عراقى زده و تعداد زيادى از آنها را به هلاكت رسانيده و به ماشين جنگى عراق صدمات موثرى وارد ساختند و در ادامه عمليات در صبح روز 3/5/1362 روستاى رايات به تصرف در ...

كنت دمارانش رئيس سابق سازمان جاسوسى فرانسه:

ايرانى ها افراد سرسخت خاورميانه هستند كه وقتى داراى احساسات مذهبى مى شوند، دو برابر خطرناكتر مى شوند. اكنون شناخت ، مطالعه و نبرد با آنها در سطوح مختلف، بيشتر از هر زمان ديگرى اهميت يافته است. در حال حاضر ايرانيان شيعه به خوبى براى مبارزه، كه هميشه بخش جدائى ناپذير تاريخ ، فرهنگ و مذهب آنها بوده است آماده شده اند.

در اردوگاه هاى اسراى ايرانى افرادى را ديديم كه قاطعانه براى فدا كردن جان خود در راه اعتقاداتشان آمادگى داشتند. آن منظره منادى جنگ جهانى چهارم بود كه ما فقط درك نامشخصى از آن در ذهن داريم. اعتقادات مذهبى اين افراد براى سوق دادن آنان به سوى انجام كارهايى كه به طرز غير قابل باورى سخت بودند، نقش بسزائى داشته است.

خبرگزارى فرانسه 2/1/1363:

« تاكتيك هاى نظامى ايران از نظر جسارت و شهامت، در تاريخ مورد استفاده قرار نخواهند نگرفت »

آذربايجان و ثمره هاى ايثار

استان آذربايجان غربى علاوه بر سرداران سرافرازى چون شهيد حميد باكرى و شهيد مهدى امينى و ... را در دامنش پرورده و تقديم راه دوست نموده است، خاك خون رنگ اش با توجه به موقعيت حساسى كه دارد، مشهد سرداران سرفراز بسيار ديگرى نيز هست كه شمع قامت استوارشان در اين استان روشنگر راه آيندگان گشته است. اينك نام چند تن از اين شهره اى مهاجر:

شهيد محمد بروجردى، فرمانده قرارگاه حمزه سيد الشهدا (ع) كه در سه راهى مهاباد به نقده به شهادت رسيدند.

شهيد سرلشكر مهدى زين الدين، فرمانده لشكر 17 على بن ابيطالب (ع) در محور بانه به سردشت به شهادت رسيدند.

شهيد سرتيپ پاسدار ناصر كاظمى، فرمانده قرارگاه حمزه سيد الشهدا (ع) كه در محور پيرانشهر به سردشت به شهادت رسيدند.

شهيد سردار محمود كاوه، فرمانده لشكر ويژه شهدا

شهيد سرتيپ پاسدار سيد باقر طباطبائى نژاد، فرمانده قرارگاه نصر (از قرارگاه رمضان) در اشنويه به شهادت رسيدند

و يادى از ساير فرماندهان شهيد آذربايجان غربى كه ياران با وفاى خمينى كبير بودند و يادشان هميشه در خاطره ها زنده خواهد بود.

« زنده ماندن اصل نيست، به تكليف عمل كردن اصل است »

در سال 1333 در مياندوآب متولد شد. او پس از گذراندن دوران دبيرستان وارد دانشگاه تبريز شد و در رشته مهندسى مكانيك دانشگاه تبريز پذيرفته شد. با ورود به دانشگاه، فعاليت ها و مبارزات سياسى خود را نيز آغاز كرد و پس از اتمام تحصيلات و گذشت چند سال از مبارزاتش به عضويت سپاه پاسداران انقلاب اسلامى در آمد. پس از چندى در مسئوليت هاى مختلف اجتماعى ايفا نقش نمود و سپس براى مبارزه با منافقين تجزيه طلب به سمت فرمانده عمليات سپاه آذربايجان غربى منصوب شد و با شروع جنگ تحميلى در سال 1359 عازم مناطق عملياتى گرديد.

وى در عمليات شكست حصر آبادان، عمليات فتح المبين، بيت المقدس، رمضان (در اين عمليات فرمانده تيپ 31 عاشورا بود)، مسلم بن عقيل، والفجر مقدماتى، والفجر يك، دو، چهار، خيبر و بدر حضور بسيار چشمگيرى داشت. شهيد مهدى باكرى در عمليات هاى فتح المبين، بيت المقدس، رمضان و سپس بدر به دفعات دچار مجروحيت شد، اما هر بار مصمم تر از گذشته بود.

مهدى باكرى در عمليات بدر و در منطقه هورالعظيم در ميان آبهاى دجله از ناحيه سر مورد اصابت گلوله قرار گرفت و پيكر بى جانش در درون قايق نيمه سوخته با آب دجله به درياها پيوست.

شهيد مهدى باكرى در طول مسئوليت هاى خود و به خصوص در سمت فرماندهى لشكر 31 عاشورا همواره جلسات درس و سخنرانى براى نيروهاى خويش برگزار مى كرد و محتواى سخنان ايشان در اين جلسات، اصول فكرى و ديدگاههاى دينى، اجتماعى و نظامى وى را بازگو مى كند. در اينجا قسمتى از سخنان وى را مى خوانيد: « الگوهاى ما ائمه اطهار هستند كه همه يا در ميدان جنگ شهيد شدند يا توسط توطئه خائنين مسموم و شهيد شدند. اين به خاطر حركت آنها در خط راست و مستقيم اسلام بود و عدم سازش پذيرى و مسالمت با جنايتكاران بشريت، زنده ماندن اصل نيست، به تكليف عمل كردن اصل است. حال چه زنده بمانيم و چه شهيد شويم بايد به تكليف عمل كنيم. ما اين شهدا را براى چه مى دهيم، براى همين اسلام... »

وصيت نامه مهندس مهدى باكرى فرمانده لشكر 31 عاشورا

يا الله، يا محمد، يا على، يا فاطمه زهرا، يا حسن، يا حسين، يا مهدى (عج) و توالى ولى مان يا روح الله و شما اى پيروان صادق شهيدان.

خدايا چگونه وصيت نامه بنويسم در حالى كه سراپا گناه و معصيت و نافرمانى ام. گر چه از رحمت و بخشش تو نااميد نيستم ولى ترسم از اين است كه نيامرزيده از دنيا بروم. مى ترسم رفتنم خالص نباشد و پذيرفته درگاهت نشوم. يا رب العفو، خدايا نميرم در حالى كه از من راضى نباشى. اى واى كه سيه روز خواهم بود. خدايا چقدر دوست داشتنى و پرستيدنى هستى! هيهات كه نفهميدم. يا ابا عبدالله شفاعت! چقدر لذت بخش است انسان آماده باشد براى ديدار ربش، و چه كنم كه تهيدستم، خدايا تو قبولم كن.

سلام به روح خدا، نجات دهنده ما از عصر حاضر، عصر ظلم و ستم، عصر كفر و الحاد، عصر مظلوميت اسلام و پيروان واقعى اش. عزيزانم شبانه روز بايد شكرگزار خدا باشيم كه سرباز راستين صادق اين نعمت شويم و بايد خطر وسوسه هاى درونى و دنيا فريبى را شناخت و بر حذر باشيم كه صدق نيت و خلوص در عمل، تنها چاره ساز است.

اى عاشقان ابا عبدالله بايستى شهادت را در آغوش گرفت،‌گونه ها بايستى از شوقش سرخ شود و ضربان قلب تندتر بزند. بايستى محتواى فرامين امام را درك و عمل نمائيم تا بلكه قدرى از تكليف خود را در شكرگذارى به جا آورده باشيم.

خدايا مرا پاكيزه بپذير

مهدى باكرى

اى رسول گرامى ! در كلاس انسان پرورى تو ، شاگردانى پرورش يافتند ، كه هر كدام ، مربى جامعه اى و معلم امتى بودند و هستند.

اي سالار قافله عشق !

اى محمود احمد .... اى احمد !

اگر تو رهبرى و ما رهرو ، بايد بكوشيم تا فاصله ها را با تو كم كنيم.

اگر تو پيشوائى و ما پيرو ، بايد ميان خودمان با تو ، سنخيت و تشابهى به وجود آوريم.

اگر تو رسولى و ما امت ، چرا همچون تو ، پيامبر گونه زندگى نكنيم و رسول وار نينديشيم؟ اين افتخار ، ما را بس كه درس آموز مكتب تو باشيم و رهپوى وادى حقى كه تو مى نمايانى و رهسپار صراط مستقيمى كه تو ما را بدان مى خوانى.

طه ياسين رمضان نخست وزير عراق:

« اين جنگ به خاطر قرارداد 1975 و يا چند صد كيلومتر و نصف اروند نيست. اين جنگ به خاطر سرنگونى رژيم جمهورى اسلامى است. »

 لس آسپين رئيس كميته نيروهاى مسلح مجلس نمايندگان آمريكا:

« بايد هدف استراتژيك آمريكا متوقف كردن ايران در گسترش انقلاب اسلامى بنياد گراى خود به جهان عرب و به ويژه خليج فارس باشد.حتى اگر در اين راه استفاده از نيروى نظامى لازم شود »

خيال پردازى هاى ديكتاتور:

صدام، رئيس جمهور عراق هنگام نطق در مجلس عراق در 26 شهريور ماه 1359 گفت:  « .... در برابر شما اعلام مى كنم كه ما قرار داد مارس 1975 را كاملا ملغى شده مى دانيم و شوراى فرماندهى انقلاب تصميم خود را در اين زمينه اتخاذ خواهد كرد. ما تصميم تاريخى خود را براى اعاده حاكميت كامل خود بر سرزمين و آب خود اتخاذ كرديم و با قدرت هر چه تمام تر در برابر هر كس كه اين تصميم قانونى را ناديده بگيرد، مى ايستيم ... رژيم عراق تصميم گرفته است سرزمين هاى خود را با زور باز پس گيرد. »